Τα ανάποδα τετράδια - intro

όπου το Concorde πετά ακόμα...

εγώ μπορώ να παίξω Rachmaninoff...

και το σύμπαν συγχωρεί την βλακεία μας...

Η πρώτη μου σκέψη είναι συνήθως και η καλύτερη.

Ίσως γι' αυτό και όλα συνομωτούν στο να πεισθώ για το αντίθετο...

στο ανάποδο σύμπαν όμως αυτό είναι το μεγάλο μυστικό...

η αντι-ύλη είναι συνηθισμένη...

και η ύλη ένα σπάνιο ασταθές φαινόμενο...

εκεί βλέπεις με μάτια υπέρυθρα...

ή υπεριώδη...

το ορατό φως είναι η λεπτομέρεια...

η μικρή ασήμαντη περιοχή στην άκρη του φάσματος...

Το βιβλίο με τα ανάποδα τετράδια ξεκίνησε να γράφεται...

την στιγμή που το σύμπαν πέθαινε...

όχι δεν έπρεπε να πω “θα πεθάνει...” ή “θα...ξεκινήσει...”...

ο χρόνος είναι σχετικός...

έτσι λοιπόν έφτασε μέχρι εδώ...

αρχαίο από τις τόσες διαδρομές...

μα λαμπερό...

σαν νετρίνο...

έχοντας διαπεράσει όλη την ύλη και την αντι-ύλη του κόσμου...

την πυκνή άχλη των σκέψεων...

των επιθυμιών...

των λόγων...

θα δείτε και μόνοι σας...

και να θυμάστε...

δεν μπορώ να σας βοηθήσω να καταλάβετε...

εγώ δεν γράφω στο βιβλίο...

είμαι μόνο ο πλοηγός του...

μέχρι την πόρτα σας...

μέχρι εκεί...