Silver Halide...

Ονειροθραύσματα...

A vagabond night...

Πάμε μια βόλτα...?

Συνηθίζεται στα μέρη σας ακούω...

In the wee small hours of the morning...

Τόσο απόκοσμη αυτή η πόλη έξω απ' το παράθυρο μου...

όταν η ώρα και τα beaufort βρίσκονται στην ίδια τάξη μεγέθους...

Walking Distance...

Klafthmonos Sq.



Kotzia Sq.





Omonoia Sq.


P.S The city through cellphone eyes...

Στάσιμο κύμα...

Μην αρχίζεις να γράφεις...
πιες μια γουλιά
θα είναι μακρύ το απόγευμα
μακρύ σαν πρόταση που αργεί να μπει τελεία
σαν μετέωρο κομμάτι λόγου
αποκλείεται όλο να το περπατήσεις μεμιάς...

Τι'ναι λοιπόν μια αναπνοή...
Αν όχι μια συστολή του χρόνου...
κομψά κεντημένη σαν μονόγραμμα
στο ύφασμα που ονομάζεις μέρα ή νύχτα
ανάλογα με την πλευρά της ψυχής που καθρεφτίζεται...

Μην αρχίσεις ακόμα να γράφεις...
άσε την διήγηση να τελειώσει
ανέπνευσε...
όσο ακόμα μπορείς να νοικιάζεις
κάτι τόσο πολύτιμο όσο ο χρόνος...

Sofa Inc.

Ακούμπησα για λίγο
των νερών τα παραζαλισμένα όρια
corrigenta ενός ατελείωτου φθινοπώρου
και μιας κακομαθημένης άνοιξης
πουτάνας...

Σου επιτρέπω λοιπόν
άναψε πλατεία τα φώτα...
λάμψε...
ελέω της επερχόμενης αποστασίας μου...

Θα σε παρακολουθώ
κρυμμένος μπροστά στην τηλεόραση...

"η οργιάζουσα φύσις και η επί των απανταχού εγκαταλελειμμένων
αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της..."

έχει καλή ταινία απόψε...

Επιτέλους...

Note to self :

γράψε για,

-την Leni Riefenstahl...

-την ζωγραφιά που σου έδωσε ο Δημήτρης...

-τον Ε. Hopper...

-τον Van Gogh...

-τον Θεό (!)...

-τις πένες που μαζεύεις (μικροαστέ...)...

-την συζήτηση που κρυφάκουγες στα starbucks το μεσημέρι...

-τα ανάποδα τετράδια...(βλέπε contra λογαριασμούς...)...

-βάλε και κανά τραγούδι...!

Καλά....καλά μην κάνεις έτσι...

υπάρχει χρόνος...

πάρε το τραγουδάκι σου...



Υ.Γ. Σας είπα ότι βρέχει ???????

Yağmur...

Σήμερα νιώθω σκουριασμένος...

διασπασμένος...

απροστάτευτος...

κλειδωμένος...

ξοδεμένος...

σαν ένα μεγάλο φυτό...

περιμένω ένα χάδι...

και κάτι να θολώσει λίγο τα μάτια μου...

όχι δάκρυα...

απλά...

περιμένω την βροχή...

Renkler

Μπαίνοντας στο σπίτι κάθε απόγευμα...
κρεμάω το μαγιό μου στην βιτρίνα,
πετάω το πρόσωπο μου στα άπλυτα,
φοράω στα γρήγορα καινούριο δέρμα.

Γλύφω προσεχτικά τις πληγές του καναπέ μου...
παρηγορώ την άτακτη βιβλιοθήκη μου,
που όλο πατάει τα βιβλία της και σκουντουφλάει...
σπάω την τηλεόραση...
την ομοούσια και αδιαίρετη.

Κι ύστερα...

Μόλις η απόδραση αποτύχει...

Κλείνω το σκοτάδι...

Φωτίζω τ' αμπαζουράκια...

Γλυκαίνω το χάπι...

Αφομοιώνομαι...