Στην Σαντορίνη τα Χριστούγεννα...

img151.jpg, originally uploaded by ο πλοηγός....

Πρωϊ.

Ο ήχος από τα γέλια ήρθε απρόσκλητος
απ' το κλιμακοστάσιο...
Ανακατεμένος με κρύο καφέ
και απουσία καπνού...

Στο τελευταίο σύνορο που οι στεριές επιτρέπουν
γλιστρά γλυκά η μέρα...
σαν σε υπερχορδές...

Οι υπσχέσεις που εκπληρώθηκαν
φτιάχνουν αθώους ειρωνικούς σχηματισμούς
ορατούς ex altis...
και πηγάζοντες de profundis...

Κάπως τελικά γίνονται μεταμοσχεύσεις ονείρων...

υ.γ. 1 για την Σ. που δεν είναι πια μαζί μου, αλλά είναι πάντα στις σκέψεις μου...και θα μου θυμίζει για πάντα ένα χειμώνα σε αυτόν τον ιδιαίτερο τόπο...

υ.γ. 2 για την Ε. που ίσως αυτός ο τόπος να γίνει το σπίτι της...και μου στάθηκε αυτές τις μέρες λες και με ήξερε από χρόνια...

Erik and Leonard ή περί Χριστουγέννων...

"It's 4 in the morning...
the end of December...
I'm writing you now...
Just to see if you're better..."

Θα σου ευχηθώ μ'ένα silent night
εξαϋλωμένο
ερωτευμένο με σκιές
εξουθενωμένο
εκτελεσμένο στις γιορτινές βιτρίνες...

Ζω στην Αθήνα τα Χριστούγεννα
Urban Legend
μαζί κουβεντιάζουμε τους εφιάλτες σου
γλυκιά μου...

Κατρακυλάω σαν χιονόμπαλλα
στα βρώμικα πεζοδρόμια
αποκλεισμένος μια φριχτής ευδαιμονίας
ψυχοπομπός...

Εσύ κοιτάς τρυφερά
πέρα απ'το βλέμμα μου
περιμένοντας κάποιον
να σου χαρίσει τον εαυτό σου...

Θα του ζητήσεις
να γίνεις ελεύθερη πολιορκημένη
μια αθώα παραίσθηση
Χριστουγεννιάτικη ευχή...

A patch of night hovers above the city - a post scriptum

Currently...

My residence is a thin layer of skin
wholly unobtrusive I can assure u...
wrapped around me
like a beaten down piece of armor...
All feels like a mirage
a newfoundland
finally...

Currently...

I'm sleeping through liquid chimaeras
a demigod if u will...
made up of salt and quartz...
Somehow I thought it my duty
to build u a map
for soul-deep navigation purposes...

Currently...

I find myself rather bewildered
nothing u ought to worry about...
It is only natural during the leasing of dreams
no quantum leaps here...
Just a few scribblings on paper
allegedly true...
and long overdue...

A patch of night hovers above the city...

H νύχτα έγινε μπλε
μπλε των παραισθήσεων
Σαν να ξυπνάς ανάμεσα σε αηδόνια
ή να παγώνεις...

Κυοφορείται η θεία επίθεση
αλλοτινών του νου χρωμάτων
ιδρώνει ο κόσμος...

Γράψε μου τα πάντα
λεπτομέρειες, σημάδια , κραυγές...
καθώς ακούω την ορχήστρα
στου Τιτανικού το promenade deck
στο μπαλκόνι μιας Νεφέλης...

Loop-άρω όνειρα...

Πρωϊνό...

Χαράματα...
περπατώ...
πάνω μου τα φώτα σβήνουν διαδοχικά...
σαν μια διαλανθάνουσα κατάφαση...

Στις πρώτη επαφή με τις ράγες...
με συνάντησε ένα μεταλλικό ξημέρωμα...
μια γεύση από ομίχλη...
και ο ήχος των δέντρων στην γραμμή του ορίζοντα...

Είχα καιρό να αγκαλιαστώ με τέτοια χρώματα...
με πρωινά που οι αποστάσεις τους,
μετριώνται με το τεμπέλικο άπλωμα των καλωδίων...
από πυλώνα σε πυλώνα...

Συννεφιασμένη μου επιστροφή...
μου μίλησε για σένα η χθεσινή ταινία...
με χέρια χαμογελαστά...
και ιδρωμένα πλάνα...

σε περίμενα...

Return is but a word...
a mere push on the browser's “back” button...
a head-on collision with time...
and its tracks...

in perpetuity...

Υ.Γ. Ευχαριστώ για την πρόσκληση Κυρία Με τα Παραμύθια...Ήταν όμορφα...

Midnight in a perfect world...ξενύχτι μετά μουσικής...

Εκ των υστέρων ποίηση...
έφυγες και το δωμάτιο μύριζε νότες...
μια μοναχική "μι" έμεινε ανάγλυφη στα πρόσωπο σου...

Χτες το βράδυ χιόνισε φύλλα γύρω απ'τα κίτρινα φώτα...
έπεφταν απαλά πάνω στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα...
ζωές σε στάθμευση...

Η Κηφισίας φωτισμένη...

Πλήρης η δέηση
στον διάττοντα πρωταγωνιστή
ενός εξομολογούμενου πάθους...

Όπως ίσως τώρα...
όπως μάλλον ποτέ....

Όπως μόνος...
εκτός κι αν μαζί...

Σε αυτή την δέσμη δέσμιος...

Μεταμόρφωση.

Επιστροφή στην Ανάφη...

Η επιστροφή στην Ανάφη...

περνά απ΄την οχλαγωγία των συναισθημάτων,

απ' τους δήμοσιους χώρους...

την -λες από απλή αντίθεση- γαλήνη των θαλάσσιων ματιών σου...

Κι όταν σηκώνω το πρόσωπο για να αντικρίσω το λευκό σου σύνολο...

να ζητήσω την ταξιδεμένη σου συμπαράσταση την ωκεάνια...

τεμπελιάζει των σχημάτων σου η ακολουθία...

καλύπτει την γυαλάδα της ένα μουντό συννεφοκαμμένο απομεσήμερο...

Τα αλληλογδαρσίματα απ' τα κατάρτια...

οι καμπανούλες που κλυδωνίζονται αιχμάλωτες στα σχοινιά...

όλα συνηχούν...

Χάνω τον δρόμο...

το σκιερό μονοπάτι προς την κρυμμένη νήσο...

A pending takeoff...

Μια απογείωση
που κάτι ξανθά αθώα βλέμματα
την παρακολουθούν με δέος...

Η καλημέρα σου με πετυχαίνει
πάντα μπροστά σ'ένα διάδρομο
μπροστά σε ατελείωτες δυνατότητες
αμέτρητους προορισμούς...

Ένας θρίαμβος είναι τελικά
η απογείωση και η καλημέρα
μοιράζονται τις ίδιες παραξενιές...

Κλωτσάνε ατίθασες στο φως
με όλο το πάθος της νύχτας
ή την απόγνωση της...

Μια σιλουέτα προορισμένη για ζωή εναέρια...

Μια λέξη αυθόρμητα εξατμιζόμενη...

Στάσιμο κύμα...

Μην αρχίζεις να γράφεις...
πιες μια γουλιά
θα είναι μακρύ το απόγευμα
μακρύ σαν πρόταση που αργεί να μπει τελεία
σαν μετέωρο κομμάτι λόγου
αποκλείεται όλο να το περπατήσεις μεμιάς...

Τι'ναι λοιπόν μια αναπνοή...
Αν όχι μια συστολή του χρόνου...
κομψά κεντημένη σαν μονόγραμμα
στο ύφασμα που ονομάζεις μέρα ή νύχτα
ανάλογα με την πλευρά της ψυχής που καθρεφτίζεται...

Μην αρχίσεις ακόμα να γράφεις...
άσε την διήγηση να τελειώσει
ανέπνευσε...
όσο ακόμα μπορείς να νοικιάζεις
κάτι τόσο πολύτιμο όσο ο χρόνος...

Sofa Inc.

Ακούμπησα για λίγο
των νερών τα παραζαλισμένα όρια
corrigenta ενός ατελείωτου φθινοπώρου
και μιας κακομαθημένης άνοιξης
πουτάνας...

Σου επιτρέπω λοιπόν
άναψε πλατεία τα φώτα...
λάμψε...
ελέω της επερχόμενης αποστασίας μου...

Θα σε παρακολουθώ
κρυμμένος μπροστά στην τηλεόραση...

"η οργιάζουσα φύσις και η επί των απανταχού εγκαταλελειμμένων
αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της..."

έχει καλή ταινία απόψε...

Πέρασμα...

Λιωμένο βούτυρο
Λιωμένος χρόνος...

Ένα κεφάλι από ασημόφυλλα
συγκρίνει το χτες με το αύριο
και συμπεραίνει...
"Bu da gelip geçti..."

Μασάω το καλώδιο του ακουστικού
καθώς σκέφτομαι πως πρέπει...

να καθαρίσω το μέτωπο μου
από το χιόνι...

να ανοίξω κουβέντα μ' ένα σάζι
που στην ιδέα χασκογελά απ' την γωνιά του...

Εσύ έχεις ένα νεαρό φυτό στην αγκαλιά...
και ένα μισότρελο βλέμμα

ή έτσι μου φάνηκε...

δεν είχα αυτιά να το αφουγκραστώ...

Αποκοιμήθηκα τώρα...
ανάμεσα σ' ένα μπαλέτο από μάζες
και χειμωνιάτικες διαστάσεις...

Σκέπασα τα μάτια μου
για να μην ζηλεύω...

Εσένα...

που χορεύεις ξαναμμένη
εν μέσω νεφών...
βάφοντας sepia την ακτή......

στο Οrtaköy...
στου κόσμου το κέντρο...

Στο βάθος...

Μια στιγμή

μέσα σε μια στιγμή...

όπου όλες οι ροές σταματούν...

τίποτα δεν εισέρχεται...

τίποτα δεν δραπετεύει...

μια στιγμή απαράλλαχτη...

με μάτια ανοιχτά ή κλειστά...



Have a nice weekend everybody...

Cruise me...

Street lights 

with a lucid stare...

a digital flickering
over the road's low pitch murmur...
lower than the day's
threshold of emotions

a bunch of them
are sleeping in the back seat...

the vastness of this highway
holds us not...
except for a brief scorching of the eyes
in transcendence...

the rear views are ablaze
with fireflies...
the indicators
have second thoughts
in every twist...

and you...
who might you really be...?
your misplaced trust
never leaves my side...
clad in what sleepers call repose...

come now...
we've got tickets to no man's land tonight...

I don't like mondays...

Εύχεται να ήσουν εδώ...
τυλιγμένος ένα σκοτάδι καλογυαλισμένο...
να της φορέσεις στο λαιμό χιλιόμετρα
ασπρόμαυρο σκουριασμένο φιλμ...

Με όλη την γνώση του τείχους
των ελεών και των ελαιών...
όπως απηχεί η γαλήνη,
την σελήνη...

Δεν θα κοιμηθεί...
χωρίς τις απορίες,
που ξεφεύγουν απ΄τα μισάνοιχτα σου χέρια...
απ' τον φόβο μήπως...
ο ύπνος αφήσει τις φράσεις σου μισές...

Η Δευτέρα γονάτισε ευλαβικά μπρος το ξημέρωμα...

Café

Πρωϊνό στο Saint Germain
τα βροχερά καφενεδάκια
με τις καρέκλες σε τετράδες
κοιτούν τους καλλιτέχνες δρόμους...

Χάλκινος αυτοσχεδιασμός
atonal διαδρομή σε όμορφες τζαμαρίες
κούπες art nouveau...κομψά καπέλα

Oμολογίες και σιωπές
κρεμασμένες από του drummer τα σκουπάκια
γλύφουν ρυθμικά τα τύμπανα..

Η κουβέντα μας σαν cinema
στην δική της ανώνυμη έρημο
ανοίγει την πόρτα του café
και χάνεται...

Κλείνει με νόημα το μάτι
στα πουλιά που υπερίπτανται...
γεμίζει το ρεζερβουάρ του Τhunderbird
σε ένα βενζινάδικο της Arizona
απ' ένα καταχτυπημένο κόκκινο ψυγείο...

Γλυκιά μου...
η φωνή σου ντυμένη στα παστέλ...
θυμίζει cookies και καφετιέρες που αχνίζουν υπομονετικά

τόσο εξαίσια φθαρτή

 U taste so good baby...

Yıldızlı Gece...

Ποιο λες να’ναι
το break even point
των παλιών λογαριασμών μας
που τριγυρνούν σαν θίασος

Στης Αθήνας την έναστρη νύχτα…

Ηθοποιοί…ντυμένοι φως…
ιδέες απομονωμένες
πολυτονικές αναμνήσεις
και δωδεκάφθογγες κραυγές...

Η επιτομή του ασύμμετρου όχλου...

Τα κρυμμένα spot
απελευθερώνουν τα κτίρια...

Στο νυν και αεί της ύλης
στο νυν και αεί...
του σαλεμένου, οξυγώνιου
νου του σκηνοθέτη...

που για λίγο...
ένα όστρακο χρόνου μόνο...
ταξιδεύει λαθραία...

στην Αθήνας την έναστρη νύχτα…

επειδή κάποτε ζήτησα μια τέτοια νύχτα ...
και ένα αγαπημένο χέρι την άπλωσε τρυφερά στον τοίχο μου...

Μάνη...

"el camino...que no es el camino..."

O ουρανός ξεμουδιάζει
σε μια τρεμάμενη έκταση...

Εν μέσω άχρηστης πληροφορίας
ενσωματώνομαι στο τοπίο...

Μια αδράνεια νότια
δροσίζει την απάτητη γη...

"Γιατί όχι...επιστροφή...;"
"Γιατί όχι...άνεμος...;"

Απλουστεύεται ο χρόνος με παραδοχές,
δεν βρίσκεις ;

Κι οι χαρακιές
γίνoνται με ήχο χάρτινο...

σύριζα πλάγιο ήχο...

Δύο γραμμές ακόμα...

Μία.

Καμμία.

Take me there...

In thy liquid spires
I shall revolve

χτισμένος στη θεία σου χάρη
echo...

στοιχειό της ατελειώτης ώρας...

Ένα δίλεπτο που επαναλαμβάνεται...
η περιοδικότητα του κυματισμού,
αίσθηση από θυμίαμα
καμένο φως
διαλείπων...

Ψιθυρίζω
...
σπασμένα γεγονότα
μισοτελειωμένα μαγικά...

Υπέροχος
υπέροχα θλιμμένος...

Soundtrack to a mind dive...

From the distant past...



on to the middle - time...



and alas...here and now...




I've felt the ever fleeing
shudder of destiny
trading in my innocence
for an elusive glance
inside a miracle worker's eyes

And I've welcomed fear
with a trembling hand
and a nauseous spiral
scratching the walls
of my built-in memories

I've survived
only to be lost...

I became lost...
only so as to survive...

Next station : "Point of no return..."

Απόγευμα
μια δυο σκέψεις
που μάζεψα χτες απ' τα σκουπίδια
έχουν τρυπώσει στο διπλανό κάθισμα

Η πόλη λουσμένη στο πορτοκαλί
ολοκαίνουριο χρώμα...
φρέσκο...
μόλις που το ετοίμασαν
από την άλλη άκρη του ορίζοντα

Κι εγώ τυφλός...
να νιώθω την θερμοκρασία του
στα μάγουλα μου...

Ο κόσμος μπαινοβγαίνει
από το σκοτάδι στο φως
στριμώχνω το πρόσωπο στο τζάμι
για να γελάνε οι απ' έξω
με την αστεία φάτσα
ενός αποδημητικού...

Αποφεύγω την κίνηση τώρα τελευταία...
μοιάζει με ελεύθερη κατάδυση
στων οδών το εκρηκτικό μίγμα
τέτοια ώρα οι ήχοι του καταλαγιάζουν
σαν πλημμύρα που μαζεύει δυνάμεις
πριν ξεχυθεί στο ανυποψίαστο τοπίο...

Απ' τα παράθυρα η γνώριμη μυρωδιά
της ασυνάρτητης πολιτείας
που στάζει απ' το έδαφος στο μέτωπο μου...
αφόρητη...
ανέλπιστα λυτρωτική...

Γίνεται κυτταρική μνήμη
κωδικοποιημένη κάποτε στο χτες
μετουσιώνεται στο αύριο
και συνεχίζει...

Η επόμενη στάση δική μου φίλε...