Η επιστροφή στην Ανάφη...
περνά απ΄την οχλαγωγία των συναισθημάτων,
απ' τους δήμοσιους χώρους...
την -λες από απλή αντίθεση- γαλήνη των θαλάσσιων ματιών σου...
Κι όταν σηκώνω το πρόσωπο για να αντικρίσω το λευκό σου σύνολο...
να ζητήσω την ταξιδεμένη σου συμπαράσταση την ωκεάνια...
τεμπελιάζει των σχημάτων σου η ακολουθία...
καλύπτει την γυαλάδα της ένα μουντό συννεφοκαμμένο απομεσήμερο...
Τα αλληλογδαρσίματα απ' τα κατάρτια...
οι καμπανούλες που κλυδωνίζονται αιχμάλωτες στα σχοινιά...
όλα συνηχούν...
Χάνω τον δρόμο...
το σκιερό μονοπάτι προς την κρυμμένη νήσο...
