Στην Σαντορίνη τα Χριστούγεννα...

img151.jpg, originally uploaded by ο πλοηγός....

Πρωϊ.

Ο ήχος από τα γέλια ήρθε απρόσκλητος
απ' το κλιμακοστάσιο...
Ανακατεμένος με κρύο καφέ
και απουσία καπνού...

Στο τελευταίο σύνορο που οι στεριές επιτρέπουν
γλιστρά γλυκά η μέρα...
σαν σε υπερχορδές...

Οι υπσχέσεις που εκπληρώθηκαν
φτιάχνουν αθώους ειρωνικούς σχηματισμούς
ορατούς ex altis...
και πηγάζοντες de profundis...

Κάπως τελικά γίνονται μεταμοσχεύσεις ονείρων...

υ.γ. 1 για την Σ. που δεν είναι πια μαζί μου, αλλά είναι πάντα στις σκέψεις μου...και θα μου θυμίζει για πάντα ένα χειμώνα σε αυτόν τον ιδιαίτερο τόπο...

υ.γ. 2 για την Ε. που ίσως αυτός ο τόπος να γίνει το σπίτι της...και μου στάθηκε αυτές τις μέρες λες και με ήξερε από χρόνια...

Πρωϊνό...

Χαράματα...
περπατώ...
πάνω μου τα φώτα σβήνουν διαδοχικά...
σαν μια διαλανθάνουσα κατάφαση...

Στις πρώτη επαφή με τις ράγες...
με συνάντησε ένα μεταλλικό ξημέρωμα...
μια γεύση από ομίχλη...
και ο ήχος των δέντρων στην γραμμή του ορίζοντα...

Είχα καιρό να αγκαλιαστώ με τέτοια χρώματα...
με πρωινά που οι αποστάσεις τους,
μετριώνται με το τεμπέλικο άπλωμα των καλωδίων...
από πυλώνα σε πυλώνα...

Συννεφιασμένη μου επιστροφή...
μου μίλησε για σένα η χθεσινή ταινία...
με χέρια χαμογελαστά...
και ιδρωμένα πλάνα...

σε περίμενα...

Return is but a word...
a mere push on the browser's “back” button...
a head-on collision with time...
and its tracks...

in perpetuity...

Υ.Γ. Ευχαριστώ για την πρόσκληση Κυρία Με τα Παραμύθια...Ήταν όμορφα...

Επιστροφή στην Ανάφη...

Η επιστροφή στην Ανάφη...

περνά απ΄την οχλαγωγία των συναισθημάτων,

απ' τους δήμοσιους χώρους...

την -λες από απλή αντίθεση- γαλήνη των θαλάσσιων ματιών σου...

Κι όταν σηκώνω το πρόσωπο για να αντικρίσω το λευκό σου σύνολο...

να ζητήσω την ταξιδεμένη σου συμπαράσταση την ωκεάνια...

τεμπελιάζει των σχημάτων σου η ακολουθία...

καλύπτει την γυαλάδα της ένα μουντό συννεφοκαμμένο απομεσήμερο...

Τα αλληλογδαρσίματα απ' τα κατάρτια...

οι καμπανούλες που κλυδωνίζονται αιχμάλωτες στα σχοινιά...

όλα συνηχούν...

Χάνω τον δρόμο...

το σκιερό μονοπάτι προς την κρυμμένη νήσο...

Πέρασμα...

Λιωμένο βούτυρο
Λιωμένος χρόνος...

Ένα κεφάλι από ασημόφυλλα
συγκρίνει το χτες με το αύριο
και συμπεραίνει...
"Bu da gelip geçti..."

Μασάω το καλώδιο του ακουστικού
καθώς σκέφτομαι πως πρέπει...

να καθαρίσω το μέτωπο μου
από το χιόνι...

να ανοίξω κουβέντα μ' ένα σάζι
που στην ιδέα χασκογελά απ' την γωνιά του...

Εσύ έχεις ένα νεαρό φυτό στην αγκαλιά...
και ένα μισότρελο βλέμμα

ή έτσι μου φάνηκε...

δεν είχα αυτιά να το αφουγκραστώ...

Αποκοιμήθηκα τώρα...
ανάμεσα σ' ένα μπαλέτο από μάζες
και χειμωνιάτικες διαστάσεις...

Σκέπασα τα μάτια μου
για να μην ζηλεύω...

Εσένα...

που χορεύεις ξαναμμένη
εν μέσω νεφών...
βάφοντας sepia την ακτή......

στο Οrtaköy...
στου κόσμου το κέντρο...

Μάνη...

"el camino...que no es el camino..."

O ουρανός ξεμουδιάζει
σε μια τρεμάμενη έκταση...

Εν μέσω άχρηστης πληροφορίας
ενσωματώνομαι στο τοπίο...

Μια αδράνεια νότια
δροσίζει την απάτητη γη...

"Γιατί όχι...επιστροφή...;"
"Γιατί όχι...άνεμος...;"

Απλουστεύεται ο χρόνος με παραδοχές,
δεν βρίσκεις ;

Κι οι χαρακιές
γίνoνται με ήχο χάρτινο...

σύριζα πλάγιο ήχο...

Δύο γραμμές ακόμα...

Μία.

Καμμία.