Tuesday, September 25, 2007

Renkler


Μπαίνοντας στο σπίτι κάθε απόγευμα...
κρεμάω το μαγιό μου στην βιτρίνα,
πετάω το πρόσωπο μου στα άπλυτα,
φοράω στα γρήγορα καινούριο δέρμα.

Γλύφω προσεχτικά τις πληγές του καναπέ μου...
παρηγορώ την άτακτη βιβλιοθήκη μου,
που όλο πατάει τα βιβλία της και σκουντουφλάει...
σπάω την τηλεόραση...
την ομοούσια και αδιαίρετη.

Κι ύστερα...

Μόλις η απόδραση αποτύχει...

Κλείνω το σκοτάδι...

Φωτίζω τ' αμπαζουράκια...

Γλυκαίνω το χάπι...

Αφομοιώνομαι...

2 comments:

synas said...

Αν μπορείς να το κάνεις αυτό κάθε μέρα, έστω και αποτυχημένα, δεν θ' αφομοιωθείς ποτέ. Μόνο που κάποια στιγμή κουράζεσαι.. κι αφήνεσαι...

the navigator said...

@synas

Λίγο απαισιόδοξο...χμμμμ...φαντάζομαι όμως ότι έτσι είναι. Το παλεύω ακόμα however, οπότε προβλέπω αρκετή πάλη με τα έπιπλα και στο μέλλον...

Καλημέρες !