Silver Halide...

Ονειροθραύσματα...

Πρωϊνό...

Χαράματα...
περπατώ...
πάνω μου τα φώτα σβήνουν διαδοχικά...
σαν μια διαλανθάνουσα κατάφαση...

Στις πρώτη επαφή με τις ράγες...
με συνάντησε ένα μεταλλικό ξημέρωμα...
μια γεύση από ομίχλη...
και ο ήχος των δέντρων στην γραμμή του ορίζοντα...

Είχα καιρό να αγκαλιαστώ με τέτοια χρώματα...
με πρωινά που οι αποστάσεις τους,
μετριώνται με το τεμπέλικο άπλωμα των καλωδίων...
από πυλώνα σε πυλώνα...

Συννεφιασμένη μου επιστροφή...
μου μίλησε για σένα η χθεσινή ταινία...
με χέρια χαμογελαστά...
και ιδρωμένα πλάνα...

σε περίμενα...

Return is but a word...
a mere push on the browser's “back” button...
a head-on collision with time...
and its tracks...

in perpetuity...

Υ.Γ. Ευχαριστώ για την πρόσκληση Κυρία Με τα Παραμύθια...Ήταν όμορφα...

A vagabond night...

Πάμε μια βόλτα...?

Συνηθίζεται στα μέρη σας ακούω...

Φεύγω...

αλλά όχι για πολύ !

Πάω και εγώ βόρεια...

σας αφήνω για λίγο στην φροντίδα της μουσικής των Apoptygma...

μακάρι να σας πάει όντως εκεί που υπόσχεται...

για αύριο προσωπικά θα συμβιβαστώ με μια όμορφη βόλτα πάνω στην "500"...

στην ανοιχτή γραμμή...

Midnight in a perfect world...ξενύχτι μετά μουσικής...

Εκ των υστέρων ποίηση...
έφυγες και το δωμάτιο μύριζε νότες...
μια μοναχική "μι" έμεινε ανάγλυφη στα πρόσωπο σου...

Χτες το βράδυ χιόνισε φύλλα γύρω απ'τα κίτρινα φώτα...
έπεφταν απαλά πάνω στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα...
ζωές σε στάθμευση...

Η Κηφισίας φωτισμένη...

Πλήρης η δέηση
στον διάττοντα πρωταγωνιστή
ενός εξομολογούμενου πάθους...

Όπως ίσως τώρα...
όπως μάλλον ποτέ....

Όπως μόνος...
εκτός κι αν μαζί...

Σε αυτή την δέσμη δέσμιος...

Μεταμόρφωση.

In the wee small hours of the morning...

Τόσο απόκοσμη αυτή η πόλη έξω απ' το παράθυρο μου...

όταν η ώρα και τα beaufort βρίσκονται στην ίδια τάξη μεγέθους...

Επιστροφή στην Ανάφη...

Η επιστροφή στην Ανάφη...

περνά απ΄την οχλαγωγία των συναισθημάτων,

απ' τους δήμοσιους χώρους...

την -λες από απλή αντίθεση- γαλήνη των θαλάσσιων ματιών σου...

Κι όταν σηκώνω το πρόσωπο για να αντικρίσω το λευκό σου σύνολο...

να ζητήσω την ταξιδεμένη σου συμπαράσταση την ωκεάνια...

τεμπελιάζει των σχημάτων σου η ακολουθία...

καλύπτει την γυαλάδα της ένα μουντό συννεφοκαμμένο απομεσήμερο...

Τα αλληλογδαρσίματα απ' τα κατάρτια...

οι καμπανούλες που κλυδωνίζονται αιχμάλωτες στα σχοινιά...

όλα συνηχούν...

Χάνω τον δρόμο...

το σκιερό μονοπάτι προς την κρυμμένη νήσο...

Walking Distance...

Klafthmonos Sq.



Kotzia Sq.





Omonoia Sq.


P.S The city through cellphone eyes...

Silent Lucidity

"Hush now, don't u cry..
I'm standing next to u...
In silent lucidity..."

Να 'μαι πάλι εδώ...
Η ίδια κλίση στο σώμα,
σαν από φτερά...

Το τσιμένο σπαρμένο
με μικρά πλαστικά λουλούδια...

Η μυρωδιά τους κυλά τεμπέλικα
προς μια αόρατη θάλασσα...

Περιμένω υπομονετικά
να μαυρίσει ο καιρός
τα ασημένια βέλη...

Περιμένω...
με την μνήμη κάποιου άλλου
περασμένη σαν μενταγιόν στο λαιμό μου

Τα διπλά τζάμια φιλτράρουν
όλα τα δευτερεύοντα...

το ανάγλυφο της γης...
την μυστική γεωμετρία του ζώντος χώρου...
τις αγωνιώδεις προσπάθειες των μηχανών...

και την Νύχτα...

Τίποτα τώρα...

Μόνο η αντανάκλαση...

και το χέρι μου να κουράζει τις σελίδες...

A pending takeoff...

Μια απογείωση
που κάτι ξανθά αθώα βλέμματα
την παρακολουθούν με δέος...

Η καλημέρα σου με πετυχαίνει
πάντα μπροστά σ'ένα διάδρομο
μπροστά σε ατελείωτες δυνατότητες
αμέτρητους προορισμούς...

Ένας θρίαμβος είναι τελικά
η απογείωση και η καλημέρα
μοιράζονται τις ίδιες παραξενιές...

Κλωτσάνε ατίθασες στο φως
με όλο το πάθος της νύχτας
ή την απόγνωση της...

Μια σιλουέτα προορισμένη για ζωή εναέρια...

Μια λέξη αυθόρμητα εξατμιζόμενη...

Στάσιμο κύμα...

Μην αρχίζεις να γράφεις...
πιες μια γουλιά
θα είναι μακρύ το απόγευμα
μακρύ σαν πρόταση που αργεί να μπει τελεία
σαν μετέωρο κομμάτι λόγου
αποκλείεται όλο να το περπατήσεις μεμιάς...

Τι'ναι λοιπόν μια αναπνοή...
Αν όχι μια συστολή του χρόνου...
κομψά κεντημένη σαν μονόγραμμα
στο ύφασμα που ονομάζεις μέρα ή νύχτα
ανάλογα με την πλευρά της ψυχής που καθρεφτίζεται...

Μην αρχίσεις ακόμα να γράφεις...
άσε την διήγηση να τελειώσει
ανέπνευσε...
όσο ακόμα μπορείς να νοικιάζεις
κάτι τόσο πολύτιμο όσο ο χρόνος...

Jeff Buckley - Hallelujah...

Sometimes...only so much ought to be said...

unfortunately it rarely is...

And I who hold no belief in any cosmic God...

or any other kind for that matter...

return your whispers with a shivering spine...

and pay this least of tributes unto thee...


Υ.Γ.

Με την ελπίδα τα λόγια του Leonard και οι ψίθυροι του Jeff να τριγυρνούν παρέα τώρα στους ουρανούς της πόλης...καλό χάραμα σε όλους...καλή εβδομάδα !

Sofa Inc.

Ακούμπησα για λίγο
των νερών τα παραζαλισμένα όρια
corrigenta ενός ατελείωτου φθινοπώρου
και μιας κακομαθημένης άνοιξης
πουτάνας...

Σου επιτρέπω λοιπόν
άναψε πλατεία τα φώτα...
λάμψε...
ελέω της επερχόμενης αποστασίας μου...

Θα σε παρακολουθώ
κρυμμένος μπροστά στην τηλεόραση...

"η οργιάζουσα φύσις και η επί των απανταχού εγκαταλελειμμένων
αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της..."

έχει καλή ταινία απόψε...

Πέρασμα...

Λιωμένο βούτυρο
Λιωμένος χρόνος...

Ένα κεφάλι από ασημόφυλλα
συγκρίνει το χτες με το αύριο
και συμπεραίνει...
"Bu da gelip geçti..."

Μασάω το καλώδιο του ακουστικού
καθώς σκέφτομαι πως πρέπει...

να καθαρίσω το μέτωπο μου
από το χιόνι...

να ανοίξω κουβέντα μ' ένα σάζι
που στην ιδέα χασκογελά απ' την γωνιά του...

Εσύ έχεις ένα νεαρό φυτό στην αγκαλιά...
και ένα μισότρελο βλέμμα

ή έτσι μου φάνηκε...

δεν είχα αυτιά να το αφουγκραστώ...

Αποκοιμήθηκα τώρα...
ανάμεσα σ' ένα μπαλέτο από μάζες
και χειμωνιάτικες διαστάσεις...

Σκέπασα τα μάτια μου
για να μην ζηλεύω...

Εσένα...

που χορεύεις ξαναμμένη
εν μέσω νεφών...
βάφοντας sepia την ακτή......

στο Οrtaköy...
στου κόσμου το κέντρο...

Εν δυο...

Αναπαράγω από http://athens.indymedia.org και http://www.iospress.gr

Η παράδοση των μαθητικών παρελάσεων είναι πολύ παλιά στη χώρα μας. Οι ρίζες της φθάνουν στον προηγούμενο αιώνα. Οι πρώτοι που παρέλαυναν ήταν οι φοιτητές σε στιγμές εθνικής κινητοποίησης. Τα σχολεία εμφανίζονται παραταγμένα στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1924, ημέρα που συνέπιπτε με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Τα επόμενα χρόνια ανφέρονται μόνο πρόσκοποι και μαθητές στρατιωτικών σχολών που πλαισιώνουν τη στρατιωτική παρέλαση. Το 1932 στην Αθήνα τα σχολεία συμμετέχουν μαζί με τους προσκόπους, τη "φρουρά της πόλης" και τις "εθνικιστικές οργανώσεις" σε παρέλαση ενώπιον επισήμων στον Αγνωστο Στρατιώτη. Ομως για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική, από το 1936. Το Μάρτιο της χρονιάς αυτής παρελαύνουν τα σχολεία επικεφαλής της πομπής, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά. "Πρώτον παρήλασαν τα σχολεία, άι οργανώσεις, οι τροχιοδρομικοί, αντιπροσωπεία χωρικών Μακεδόνων με τας εθνικάς των ενδυμασίας, οι παλαιοί πολεμισταί", διαβάζουμε στο 'Εθνος' της 25.3.36. Ακολούθησε το στράτευμα. Ηταν μια πρώτη δοκιμή για τον επίδοξο δικτάτορα. Λίγους μήνες αργότερα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου θα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας και θα χρησιμοποιήσει γιορτές και παρελάσεις ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών της. Το φασιστικό μοντέλο που θαύμαζε ο δικτάτορας πρόβλεπε κάθετη στρατιωτική οργάνωση της νεολαίας και έδινε ιδιαίτερο βάρος στις "γυμναστικές επιδείξεις", στις "παρατάξεις", στις "παρελάσεις" και στις "λαμπαδηφορίες". Η ελληνική μίμηση δεν έφτασε βέβαια την εφιαλτική επιβλητικότητα των γιορτών που οργάνωνε ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ , αλλά ακολουθούσε πιστά τη συνταγή τους. Στο διάστημα αυτό, η προσοχή δόθηκε κυρίως στην οργάνωση της ΕΟΝ, και δια μέσου αυτής επιβάλλονταν στα σχολεία οι επιδιωκόμενοι καταναγκασμοί. Ο ίδιος ο Μεταξάς σημειώνει στο Ημερολόγιό του στις 25 Μαρτίου 1938: "Τι όνειρο ήταν χθες και σήμερα! -Χθες στο πεδίον του Αρεως με την Εθνική Νεολαία. Το έργον μου! Εργον που ενίκησε μέσα σε τόσες αντιδράσεις! Σχεδόν 18 χιλιάδες παιδιά από Αθήνας και Πειραιά, περίχωρα και από πολλές επαρχίες. Φάλαγξ "Ι.Μεταξά" Πατρών! (...) -Σήμερα. Τελετή. Ενθουσιασμός. Αποθέωσις. Παρέλασις στρατού θαυμασία. Απόγευμα παρέλασις Σχολείων Προσκόπων κτλ. και Εθνικής Νεολαίας με τα Τάγματα εις την ουράν. Αι φάλαγγες της ΕΟΝ ατέλειωτοι! Ολοι ντυμένοι! Περίπου 12-14 χιλιάδες! Εντύπωσις εις τον κόσμον καταπληκτική!" Σε μια από τις δεκάδες παρελάσεις μαθητών-φαλαγγιτών που οργάνωσε η 4η Αυγούστου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο Μεταξάς απευθύνθηκε προς τον Γεώργιο Γλίξμπουργκ: "-Ιδού, Μεγαλειότατε, ο στρατός σας, εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεσθε." Ο Βασιλιάς θυμόταν το μάθημά του. Και στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1941 συνεχάρη με ημερήσια διαταγή του την ΕΟΝ, η οποία "με πλήρη συνείδησιν της μεγάλης ημέρας, παρήλασεν ενώπιόν μου εις αρτίους σχηματισμούς και παρετάχθη κατά την δοξολογίαν με υπερηφάνειαν και κατανόησιν (...) Δια της τοιαύτης εμφανίσεώς της, ελάμπρυνε την ημέραν της Εθνικής μας Εορτής, αναπληρώσασα τον Στρατόν μας, όστις γενναίως μάχεται δια την τιμήν και Ελευθερίαν της Πατρίδος." Από τότε η σχολική παρέλαση συνδέθηκε απόλυτα με τη στρατιωτική, και η απουσία των μαθητών θεωρήθηκε αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη με την παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος. Η εμφυλιοπολεμική περίοδος δεν βελτίωσε φυσικά τις συνθήκες. Η δικτατορία δε χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο απ' το να κοντύνει λίγο τα μαλλιά των αγοριών και να μακρύνει τις φούστες των κοριτσιών. Ηδη στην πρώτη παρέλαση της επταετίας, ο τότε "αντιπρόεδρος" Σπαντιδάκης δήλωνε πολύ ευχαριστημένος: "Είμαι άπολύτως ικανοποιημένος από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων (sic) της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης. Κατεδείχθη, ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, ενστενισθέντες τας αρχάς της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, δίδουν ιδιαιτέραν προσοχήν εις την εκπαίδευσιν και μόρφωσιν της μαθητιώσης νεολαίας, της οποία το φρόνημα και το ήθος είναι λίαν υψηλά σήμερα." Και οι κυβερνήσεις της μεταπόλίτευσης δεν διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν μόνο να απαλύνουν τις ακρότητες του στρατιωτικού καθεστώτος και να προσαρμόσουν τον καταναγκασμό στα "δημοκρατικά ήθη". Αλλωστε και η Αριστερά που είχε απήχηση εκείνη την εποχή δεν ζήτησε ποτέ να καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις. Απαίτησε μόνο να συμπεριληφθούν στους παρελαύνοντες και τα σωματεία των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Για μία και μόνο φορά ετέθη θέμα κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων ως αναχρονιστικού θεσμού, αλλά αμέσως η ιδέα απερρίφθη κατηγορηματικά. Ηταν τον Φεβρουάριο του 1984, όταν δημοσιεύθηκε η είδηση. Η φιλοκυβερνητική εφημερίδα "Ειδήσεις" επιδοκίμασε την απόφαση: "Αξια για κάθε έπαινο η πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας να θέσει τέρμα στις παρελάσεις των μαθητών. Το ολοκληρωτικής νοοτροπίας έθιμο της στρατιωτικοποίησης των νέων, ακόμα και των εξάχρονων παιδιών, με τη 'ζύγιση' και τη 'στοίχιση', με την 'κεφαλή δεξιά', με την απόδοση τιμών στον υπουργό, στο νομάρχη ή στο δεσπότη, δεν συναντάται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Οχι πάντως στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Γιατί καλλιεργεί στη νεά γενιά ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας, τέτοια που ελάχιστα συμβάλλει στη διαμόρφωση ελεύθερων κι ανεξάρτητων συνειδήσεων." Η εφημερίδα καλά τα έλεγε. Μόνο που την ίδια μέρα, ο τότε υπουργός Παιδείας Απόστολος Κακλαμάνης έσπευδε να διαψεύσει την είδηση, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι ούτε απόφαση ούτε καν παρόμοια σκέψη δεν υπήρχε. Από τότε κανείς υπουργός δεν διανοήθηκε να αναρωτηθεί για τη σχέση μιας στρατιωτικής επίδειξης με τη διαδικασία της εκπαίδευσης.


Θα μου πείτε τώρα, γιατί να επιμείνει κανείς τόσο για την κατάργηση της παρέλασης...Δεν αποτέλεσε δα και το μόνο στραβό της παιδείας μας έως σήμερα. Ούτε καν το σημαντικότερο...

Προσωπικά, δεν βρίσκω το θέμα τόσο απλό. Έχουμε συνηθίσει να μην κρίνουμε ότι βρίσκουμε έτοιμο...Να μην ανιχνεύουμε την προέλευση του και την σημειολογία που ενδεχομένως φέρει...

Δυστυχώς είναι δύσκολο να πηγαίνεις κόντρα στο status quo.

Θέλω να πιστεύω ότι κανείς σήμερα δεν θα θεωρούσε απαραίτητη 
την καθιέρωση μαθητικών παρελάσεων.

Τώρα που υφίστανται όμως άντε να τις καταργήσεις...

Στο βάθος...

Μια στιγμή

μέσα σε μια στιγμή...

όπου όλες οι ροές σταματούν...

τίποτα δεν εισέρχεται...

τίποτα δεν δραπετεύει...

μια στιγμή απαράλλαχτη...

με μάτια ανοιχτά ή κλειστά...



Have a nice weekend everybody...

Cruise me...

Street lights 

with a lucid stare...

a digital flickering
over the road's low pitch murmur...
lower than the day's
threshold of emotions

a bunch of them
are sleeping in the back seat...

the vastness of this highway
holds us not...
except for a brief scorching of the eyes
in transcendence...

the rear views are ablaze
with fireflies...
the indicators
have second thoughts
in every twist...

and you...
who might you really be...?
your misplaced trust
never leaves my side...
clad in what sleepers call repose...

come now...
we've got tickets to no man's land tonight...

I don't like mondays...

Εύχεται να ήσουν εδώ...
τυλιγμένος ένα σκοτάδι καλογυαλισμένο...
να της φορέσεις στο λαιμό χιλιόμετρα
ασπρόμαυρο σκουριασμένο φιλμ...

Με όλη την γνώση του τείχους
των ελεών και των ελαιών...
όπως απηχεί η γαλήνη,
την σελήνη...

Δεν θα κοιμηθεί...
χωρίς τις απορίες,
που ξεφεύγουν απ΄τα μισάνοιχτα σου χέρια...
απ' τον φόβο μήπως...
ο ύπνος αφήσει τις φράσεις σου μισές...

Η Δευτέρα γονάτισε ευλαβικά μπρος το ξημέρωμα...

Café

Πρωϊνό στο Saint Germain
τα βροχερά καφενεδάκια
με τις καρέκλες σε τετράδες
κοιτούν τους καλλιτέχνες δρόμους...

Χάλκινος αυτοσχεδιασμός
atonal διαδρομή σε όμορφες τζαμαρίες
κούπες art nouveau...κομψά καπέλα

Oμολογίες και σιωπές
κρεμασμένες από του drummer τα σκουπάκια
γλύφουν ρυθμικά τα τύμπανα..

Η κουβέντα μας σαν cinema
στην δική της ανώνυμη έρημο
ανοίγει την πόρτα του café
και χάνεται...

Κλείνει με νόημα το μάτι
στα πουλιά που υπερίπτανται...
γεμίζει το ρεζερβουάρ του Τhunderbird
σε ένα βενζινάδικο της Arizona
απ' ένα καταχτυπημένο κόκκινο ψυγείο...

Γλυκιά μου...
η φωνή σου ντυμένη στα παστέλ...
θυμίζει cookies και καφετιέρες που αχνίζουν υπομονετικά

τόσο εξαίσια φθαρτή

 U taste so good baby...

Yıldızlı Gece...

Ποιο λες να’ναι
το break even point
των παλιών λογαριασμών μας
που τριγυρνούν σαν θίασος

Στης Αθήνας την έναστρη νύχτα…

Ηθοποιοί…ντυμένοι φως…
ιδέες απομονωμένες
πολυτονικές αναμνήσεις
και δωδεκάφθογγες κραυγές...

Η επιτομή του ασύμμετρου όχλου...

Τα κρυμμένα spot
απελευθερώνουν τα κτίρια...

Στο νυν και αεί της ύλης
στο νυν και αεί...
του σαλεμένου, οξυγώνιου
νου του σκηνοθέτη...

που για λίγο...
ένα όστρακο χρόνου μόνο...
ταξιδεύει λαθραία...

στην Αθήνας την έναστρη νύχτα…

επειδή κάποτε ζήτησα μια τέτοια νύχτα ...
και ένα αγαπημένο χέρι την άπλωσε τρυφερά στον τοίχο μου...